Wspólnota

In Veritate et Amore

Pius XI ENCYKLIKA DIVINI REDEMPTORIS

Święty Józef wzorem i opiekunem

81. Aby przyśpieszyć upragniony Pokój Chrystusa w Królestwie Chrystusowym", całą akcję Kościoła skierowaną przeciwko komunizmowi na całym świecie oddajemy pod opiekę św. Józefa, możnego protektora Kościoła katolickiego. On bowiem należał do stanu robotniczego i doświadczył na sobie goryczy ubóstwa wraz z powierzoną sobie Świętą Rodziną, której był kochającym i gorliwym opiekunem. Pod jego pieczą znajdowało się Boże Dzieciątko, gdy Herod wysłał swoich siepaczy, aby je zabili. Wypełniając wiernie i sumiennie swe codzienne obowiązki, stał się wzorem dla tych, którzy na chleb zarabiać muszą pracą własnych rąk. Jak najsłuszniej nazwany sprawiedliwym, jest jaśniejącym przykładem tej chrześcijańskiej sprawiedliwości, która winna przenikać życie społeczne.Pius XI ENCYKLIKA DIVINI REDEMPTORIS

Regulamin


Wspólnota Świętego Józefa 
Societas Sancti Joseph ma charakter:

apostolski: poprzez szerzenie kultu do Świętego Józefa a w szczególności do Jego Przeczystego Serca prowadząc adoracje Najświętszego Sakramentu i nabożeństwa ku czci Świętego Patrona Kościoła. (szczególnie nabożeństwo pierwszych śród miesiąca oraz septenna wraz z nabożeństwem do Opatrzności Świętego Józefa wraz z rozważaniem siedmiu radości i Boleści Świętego Opiekuna Rodzin)

formacyjny poprzez dążenie do doskonałości chrześcijańskiej w naśladowaniu cnót Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny.

I. CHARAKTER WSPÓLNOTY

1. Wspólnota Świętego Józefa jest wspólnotą wiernych Kościoła Rzymsko-katolickiego.

2. Charyzmat Wspólnoty Świętego Józefa to włączenie się w dzieło nowej ewangelizacji dla większej chwały Kościoła i zwycięstwa Niepokalanego Serca Maryi, poprzez osobiste oddanie się św. Józefowi – przemożnemu Patronowi Kościoła – w naśladowaniu Jego cnót. Z niego wypływa:
a) Wstawiennictwo: czyli nieustanne błaganie zanoszone do Boga, wyrażone poprzez modlitwę i ofiarę życia [1] celem wyproszenia od Boga daru pokoju. „Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi.” (Mt.5,9)
b) Wynagrodzenie: pragnąc przyjąć odpowiedzialność za świat potrzebujący zbawienia, chcemy nosić ciężary jedni drugich [2], przyłączając się w tym do Jezusa, Jego Matki i świętego Józefa, poprzez życie pokuty i ofiary.
c) Gościnność[3]: pragniemy ofiarować tę samą drogę do osiągnięcia pokoju - drogę, którą prowadzi nas Maryja, także tym, którzy szczerze poszukują Ewangelii pokoju i cierpią z powodu wielu ran i bólu oddalenia od Boga.
d) Przymierze: Naród wybrany okazał się niestały w przymierzu, które Pan zawarł na Synaju. Prorocy przynoszą jednak od Boga zapowiedź Nowego Przymierza, które w pełni spełnia się w Chrystusie. Zasadniczym tworzywem tego przymierza są więzi miłości, a czynnikiem spajającym - nie litera (Prawo) lecz Duch, który ożywia [4]. Przymierze nabiera szczególnej wartości, gdy zaczniemy rozpatrywać je z punktu widzenia wspólnoty. Każdy z członków wspólnoty, realizując swoje osobiste powołanie, odnajduje je właśnie we wspólnocie i chce razem z innymi kroczyć tą samą drogą. Przymierze tego typu ma na celu nie tylko rozwój pojedynczej osoby związanej ze wspólnotą, ale rozwój całej grupy. Jest więc przymierzem dla wspólnoty. We Wspólnocie Świętego Józefa przymierze jest jednym z ważniejszych momentów na drodze formacji, w której rozważamy Przymierze Dwóch Serc Jezusa i Maryi, do którego dołącza Serce Józefa – pełnego ojcowskiej czułości.

3. Głównym źródłem rozwoju Wspólnoty Świętego Józefa jest uczestnictwo w Eucharystii, adoracja Najświętszego Sakramentu oraz przykładanie wielkiej wagi do modlitwy liturgicznej Kościoła w łączności z całą wspólnotą Ludu Bożego.

4. Członkowie Wspólnoty szerzą Nabożeństwo do świętego Józefa poprzez Akt Ofiarowania się, który ponawiają każdego dnia w duchu Pięćdziesiątnicy podejmując modlitwę, wielbiąc Boga tak, jak czynili to chrześcijanie od początku istnienia Kościoła Chrystusowego (por. 1 Kor 14).

5. Ofiarowanie się świętemu Józefowi, ma nieustannie przypominać o powszechnym powołaniu do świętości wszystkich włączonych przez Chrzest święty w Mistyczne Ciało Chrystusa oraz znaczeniu ich obecności we wspólnocie Kościoła. Rozumienie Ofiarowania jest następujące:

a) Święty Józefie, ufając w Twą miłość i wstawiennictwo oddajemy się w niewolę Twej miłości i w Twoją służbę. Tymi słowami Członkowie Wspólnoty wyrażają chęć zaangażowania się w życie Kościoła w sposób bardziej świadomy. Wypowiadając te słowa chcą mówić Bogu, że chcą naśladować w swojej codzienności cnoty św. Józefa, którymi On odznaczał się żyjąc na ziemi, a więc: wiarą, nadzieją, miłością, roztropnością, sprawiedliwością, umiarkowaniem, męstwem, pokorą, zaufaniem, skupieniem, radością. Nieprzypadkowe jest połączenie na samym wstępie Ofiarowania miłości i służby, gdyż nie ma miłości, jeśli nie wyraża się ona gotowością służby Bogu i bliźniemu. Naśladowanie wymienionych cnót św. Józefa, należy do kanonu duchowości chrześcijańskiej. Tym bardziej ci, którzy wybrali Go sobie za swego szczególnego Patrona, powinni czuć się wezwani do gorliwego ich wypełniania.

b) Złóż nasze dobrowolne ofiarowanie się na ręce Twojemu przybranemu Synowi Jezusowi Chrystusowi i na ręce Twojej Oblubienicy Maryi. Następna prośba kieruje myśl Członków Wspólnoty ku życiu Świętej Rodziny. Józef wprowadza w atmosferę domu nazaretańskiego. Powierza pragnienie życia duchem Ewangelii Jezusowi i Maryi, aby patrząc na Ich życie, Ich wiarę i Ich miłość, uczyć się być Kościołem, którego pierwotnym obrazem jest życie Rodziny w Nazarecie.

c) Dlatego też, składamy Ci w ofierze nasze serca i prosimy Cię, wyjednaj nam łaskę wytrwania w naszym postanowieniu służenia Jezusowi i Maryi przez Twoje najczystsze Serce – święty Józefie. Prośba ta, skierowana do naszego Patrona włącza wszystkich członków Wspólnoty w ścisły związek z życiem Jezusa, Maryi i Jego samego. Dotyka bowiem istoty życia Ewangelią, którą stanowi: miłość i służba. Tak bowiem realizuje się Plan Zbawienia. Nie dokonuje się on jednak w żaden, w ludzkim rozumieniu, nadzwyczajny sposób. Bóg nie potrzebuje nadzwyczajności, by dokonać Swych dzieł. Bóg zechciał odkupić człowieka także przez to, że urodził się i żył w najprawdziwszej ludzkiej rodzinie. W tej najprawdziwszej rodzinie Maryja kocha Józefa a Józef kocha Maryję. Ich miłość do Boga nie sprawiła, że Ich serce zamknęło się na miłość do Jego stworzeń, a wręcz przeciwnie, pomagało Im otworzyć się na wszystko, co piękne. Oni poznali Boga, wiedzieli, że Bóg jest Miłością (por. 1J 4,8) i doświadczają tej Miłości w Jezusie. Do naśladowania takiej Rodziny czują się zaproszeni członkowie Wspólnoty. Chcą „zamieszkać” w domu Jezusa, Maryi i Józefa, poprzez uczenie się szczerego otwarcia na drugiego człowieka, które jest wyrazem prawdziwego zjednoczenia z Bogiem.

d) Gdy członkowie Wspólnoty „zamieszkają” u Świętej Rodziny, to znaczy, gdy zjednoczą się z Nią przez miłość i służbę, gdy nauczą się delikatności i wyrozumiałości, gdy będą spoglądać na otaczającą rzeczywistość Bożymi oczyma, to wtedy prawdziwie mogą powiedzieć, że chcemy stać się rycerzami Prawdy, by służyć świętej Matce Kościołowi i by bronić Prawdy, którą jest Sam Jezus Chrystus, nasz Pan. Właśnie przez miłość dochodzi się do centralnego miejsca Ofiarowania. Jezus, Maryja i Józef są wzorem bycia Kościołem i spełniania apostolskich zadań, zależnie od powołania, jakim Bóg każdego obdarzył w swojej Dobroci i Mądrości. Gdy myślimy i mówimy o Kościele, to musimy pamiętać, że nie innego Kościoła mamy bronić, jak tego, który ma być doskonałym odzwierciedleniem wizerunku jego ukrzyżowanego Pana, niezrównanego świadka cierpliwej miłości i pokornej łagodności ( Jan Paweł II, Tertio millennio adveniente, n. 35). Członkowie Wspólnoty mają stawać się rycerzami Prawdy, która nie inaczej się narzuca, jak tylko siłą samej prawdy, która wnika w umysły jednocześnie łagodnie i silnie (Sobór Watykański II, Deklaracja Dignitatis humanae, n. 1). Aby wyrobić w sobie taką postawę członkowie Wspólnoty starają się zrozumieć istotę Kościoła poprzez zgłębianie nauczania jego Pasterzy, otwartość na znaki czasu, przez które Pan nieustannie przemawia do swojej Oblubienicy, a przede wszystkim poprzez dawanie świadectwa wiary i miłości. Bowiem świadectwo życia przemawia najsilniej z wszelkich możliwych sposobów mówienia. Dlatego wszyscy, nieustannie mamy umacniać w sobie wiarę w obecność Chrystusa w swoim Kościele, tak jak wysiłku wymagała wiara Maryi i Józefa, aby w Dziecięciu dostrzec Jednorodzonego Syna Boga Najwyższego – Króla Wszechświata.

e) Aby łatwiej osiągnąć wyznaczony przed nami cel pragniemy łączyć się ze Wspólnotą w każdej naszej modlitwie i umartwieniu, by przynosić większą chwałę Jezusowi i Maryi, a także Tobie nasz najukochańszy Patronie i Opiekunie, w dziele ratowania grzeszników jak i w uczynkach miłości i miłosierdzia. Decyzja o realizowaniu chrześcijańskiego powołanie do świętości we Wspólnocie św. Józefa oznacza wybór specyficznej i innej drogi, niż inne. Wspólnota daje oparcie i poczucie, że nie jest się samym na drodze do świętości. Wdzięczni Bogu za ten dar, jakim są członkowie Wspólnoty dla siebie nawzajem, muszą uświadomić sobie, że Wspólnota nie jest celem samym w sobie. Pan oczekuje od współpracy w dziele jej budowania i tworzenia. Na każdym więc spoczywa prawo i obowiązek współtworzenia Wspólnoty, jej duchowości, na którą składa się modlitwa, przede wszystkim liturgiczna, czytanie i rozważanie Pisma Świętego i tego wszystkiego, co sprzyja rozwojowi duchowości. Centrum każdego dnia, jeśli tylko jest to możliwe stanowi Eucharystia – Dar Pana dla swego Kościoła. Każda bowiem Najświętsza Ofiara jest antycypacją w Uczcie Baranka (por. Ap 19,9), której nastania oczekujemy. Jednak należy pamiętać, że „aby Bóg mógł dać nam zakosztować autentycznej wspólnoty chrześcijańskiej, musimy pozbyć się złudzeń, złudzeń co do innych, złudzeń co do samych siebie. Bóg w swej dobroci nie pozwala nam żyć, choćby tylko kilka tygodni w Kościele naszych mrzonek, w tej atmosferze błogich przeżyć i pobożnych wzlotów, które nas odurzają. Bo Bóg nie jest Bogiem sentymentalnych wzruszeń, ale Bogiem prawdy. Dlatego też tylko wspólnota, która nie boi się rozczarowań, których z pewnością doświadczy, uświadamiając sobie wszystkie swoje ograniczenia, będzie mogła być taką, jakiej chce Bóg i przyjmować przez wiarę obietnicę jaką otrzymała” (D. Bonhoeffer). Wstępując do Wspólnoty, każdy wnosi do niej własną osobowość, temperament, zdolności, czyli całego siebie. Dlatego nie należy także bać się rozczarowań i porażek, bo one także są częścią Bożego Planu wobec Wspólnoty, aby pokornie naśladować ukrzyżowanego Pana, chlubiąc się jedynie na wzór św. Pawła jedynie z naszych słabości (por. 2Kor 11,30).

f) Bądź zawsze naszym Ojcem i Orędownikiem, o przybrany Ojcze naszego Pana i Boga Jezusa Chrystusa. To ostatnie wezwanie Aktu Ofiarowania jest ufnym powierzeniem się opiece Temu, który nie zawahał się wkroczyć na drogę wiary pośród wielu niepewności i ciemności. Józef dzięki Jezusowi, za którego ojca uchodził i rzeczywiście z postanowienia Bożego funkcje ojcowskie sprawował, doszedł do celu swojej wędrówki. Gdy nastał czas rozstania z tym światem, godzi się z Wolą Bożą, aby Jezus i Maryja pozostali sami, lecz zabiera ze sobą Ich obraz, aby niebawem znów Ich spotkać w domu Ojca Niebieskiego. Albowiem Miłość nie umiera. Dzisiaj św. Józef jest dla nas Ojcem i Orędownikiem, bo tak jak Jezus, możemy znaleźć u niego poczucie bezpieczeństwa i miłości, która pozwoli nam odkryć w chwili naszej największej próby, naszej Kalwarii życia, Tego, do Którego dzięki Chrystusowi możemy powiedzieć: Abba - Tatusiu. Amen. 

II. USTRÓJ WSPÓLNOTY

1. Otwartość Wspólnoty decyduje o jej ustroju, który daje możliwość podejmowania rozmaitych posług oraz gwarantuje powszechny udział członków Wspólnoty w zarządzaniu jej działaniami.

2. Podstawową strukturą Wspólnoty Świętego Józefa są lokalne wspólnoty, zwane Rotami, jako widzialny znak Kościoła. Roty mogą być powoływane w przypadku zrzeszenia się co najmniej 5 osób na terenie poszczególnej diecezji.

3. Poszczególne Roty wybierają pośród siebie Prowadzącego, który jest odpowiedzialny za poszczególne spotkania oraz utrzymuje stały kontakt z Radą. Prowadzący otrzymują również materiały formacyjne ukazujące się raz na kwartał i przekazują je poszczególnym członkom na zebraniach. 

III. SPOTKANIA I FORMACJA WSPÓLNOTY

1. Lokalne spotkania członków Wspólnoty odbywają się zależnie od poszczególnych Rot raz w miesiącu w porozumieniu z księdzem proboszczem. W miarę możliwości Rota spotykając się na wspólnym nabożeństwie do Świętego Józefa zamawia Msze Świętą wotywną ku czci naszego Patrona. Podczas wspólnych spotkań modlitewnych starają się razem odmówić KATENĘ (patrz dodatek)

2. Na formację Wspólnoty składają się:
- Liturgia Eucharystyczna rozpoczynająca spotkania Wspólnoty;
- konferencje;
- rekolekcje i dni skupienia Wspólnoty;
- indywidualna lektura i medytacja Pisma Świętego; oraz Katechizmu Kościoła Katolickiego i Dokumentów Kościoła
- pogłębianie wiedzy religijnej. 

IV. DZIAŁALNOŚĆ WSPÓLNOTY

1. Wspólnota Świętego Józefa służy Kościołowi, włączając się w życie Kościoła lokalnego, przy zachowaniu własnej tożsamości

2. Wspólnota podejmuje ewangelizację i posługę modlitewną, prowadzi także działalność charytatywną.

3. We Wspólnocie bardzo ceni się i rozwija braterską miłość, przyjaźń wśród Członków, jako podstawową cechę jej charakteru. Stąd też we wzajemnym obcowaniu unikać należy tego wszystkiego, co by raniło bratnią miłość. Miłość ta jest duchowa, usłużna i obejmuje wszystkich, bez żadnego wyjątku.

4. Wszyscy członkowie Wspólnoty zachowując różnicę darów i posług, powinni troszczyć się o pielęgnowanie jedności, która powinna być zaczynem tej jedności Kościoła, której życzy sobie Chrystus (J 17,21).

5. Wspólnota Świętego Józefa stara się o rozpowszechnianie książek i czasopism religijnych. Wydaje pismo „Lilie świętego Józefa” (zeszyt formacyjny) informujące o duchowości, życiu i ważniejszych wydarzeniach we Wspólnocie.

6. Członkowie Wspólnoty roztropnie powinni dbać o zdrowie fizyczne, jako cenny dar Boży.

7. W duchu miłości bliźniego członkowie Wspólnoty szczególną troską modlitewną i pomocą wspomagają w chorobie któregoś ze Współbraci.

8. Po śmierci któregoś z członków Wspólnoty modlitewna pamięć o nim na wspólnych spotkaniach, niech będzie wyrazem głębokiej wiary w łączność Kościoła pielgrzymującego z Kościołem triumfującym. 

V. ŻYCIE WSPÓLNOTY

1. Życie duchowe członków Wspólnoty jest poświęcone przede wszystkim dobru całego Kościoła Świętego.

2. Życie wspólnotowe wymaga osobistego przylgnięcia każdego z członków Wspólnoty do ideałów, jakie wskazuje Wspólnota Świętego Józefa swoim członkom, pragnącym uznać je za własną, specyficzną drogę do chrześcijańskiej doskonałości. Wyrażać się to powinno szczególną wrażliwością na miłość Boga, umiłowanie modlitwy myślnej, wspaniałomyślnością miłości braterskiej i zapałem apostolskim, w posłuszeństwie Trójjedynemu Bogu, w zażyłej łączności z Matką Naszego Pana oraz Jej Oblubieńcem.

3. Wspólnota Świętego Józefa pielęgnuje kult świętego Józefa poprzez:
a) zachęcanie do Aktu poświęcenia się świętemu Józefowi;
b) promocję nabożeństwa do świętego Józefa w rodzinach i całym Kościele;
c) szerzenie Nabożeństwa do Przeczystego Serca Józefa;
d) szerzenie Nowenny do św. Józefa dla małżonków oczekujących potomstwa.

4. Wszyscy członkowie starać się będą przynajmniej raz w miesiącu, przystąpić do Sakramentu Pokuty.

5. Msza Święta jest dla Wspólnoty najwyższą wartością, dlatego wszystkich członków Wspólnoty zachęca się do jak najczęstszego uczestnictwa w Eucharystii.

6. W miarę możliwości zachęca się członków Wspólnoty do częstego nawiedzania Najświętszego Sakramentu.
7. Uroczystość świętego Józefa jest uroczystym świętem patronalnym wszystkich członków Wspólnoty, co powinno wyrażać się w wymiarze duchowo – ludzkim.

8. Dni pokutne członkowie Wspólnoty obchodzą w duchu Kościoła, poprzez umartwienie, post i wstrzemięźliwość. We Wspólnocie, oprócz ogólno - kościelnych dni pokuty, przestrzega się następujących:
- w wigilię uroczystości świętego Józefa (18.03) /wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych/;
- w każdą pierwszą sobotę miesiąca /dobrowolne wyrzeczenie/.

9. Członkowie Wspólnoty są zobowiązani do codziennego odmówienia Aktu poświęcenia się świętemu Józefowi. Ponadto:
a) starają się codziennie odmawiać Liturgię Godzin z brewiarza dla świeckich;
b) zachęca się do odmawiania różańca i poświęceniu jakiegoś czasu na czytanie duchowne.
c) W celu ustawicznego odświeżania sił duchowych członków Wspólnoty w dążeniu do doskonałości, wszyscy zobowiązani są do uczestnictwa w rekolekcjach. 

V. PRZYJMOWANIE DO WSPÓLNOTY

1. Podstawą przyjęcia do wspólnoty jest uroczyste poświęcenie się św. Józefowi i Jego Przeczystemu Sercu, które składa się w obecności kapłana przed całą wspólnotą.

2. Do Wspólnoty może wstąpić każdy, kto ma szczerą intencję służenia Bogu i dobrowolnie poświęca swoje życie Świętemu Józefowi. Do Wspólnoty mogą wstępować:
- osoby duchowne;
- osoby konsekrowane;
- osoby świeckie.

3. Kandydatem do Wspólnoty staje się osoba, która nie tylko sympatyzuje ze Wspólnotą, ale pragnie i decyduje się podjąć stałą formację we Wspólnocie według Duchowości. Kandydat wypełnia formularz zgłoszeniowy. [A]. W tym czasie zobowiązany jest do jak najczęstszego uczestnictwa w spotkaniach i nabożeństwach organizowanych przez poszczególne Roty. W tym czasie rozpoczyna się czas próby Kandydata na okres jednego roku.

4. Kandydat może zostać przyjęty do Wspólnoty jeśli w okresie kandydackim rozpoznał swoje powołanie do tej Wspólnoty, złożył pisemną prośbę o przyjęcie [B] i został dopuszczony po decyzji Rady. Po okresie 1 roku składa uroczyste poświęcenie się św. Józefowi i Jego Przeczystemu Sercu. [C]

5. Przyjęcie do Wspólnoty odbywa się w trzech etapach, zawsze w obecności Moderatora kościelnego i za zgodą całej Rady.
a) Etap pierwszy ADSUM zakłada Uroczyste Ofiarowanie się Świętemu Józefowi. Jako znak widzialny przynależności do Wspólnoty, Członkowie otrzymują obrazek z modlitwą ofiarowania potwierdzony podpisem i datą. Rozpoczyna się kolejny okres próby kandydata na jeden rok. [A1]
b) Etap drugi FIAT zakłada wstąpienie do Wspólnoty [B1], zgodnie z jej charyzmatem. Jako znak widzialny wyrażenia woli Członkowie otrzymują Szkaplerz świętego Józefa.
c) Etap trzeci EFFATA, jest oficjalnym potwierdzeniem wstąpienia do Wspólnoty przez całkowite poświęcenie się św. Józefowi i Jego Przeczystemu Sercu. Kandydat otrzymuje Medalion św. Józefa. [C1]

6. Wstępowanie do Wspólnoty odbywa się raz w roku według ustalonego Rytuału podczas rekolekcji wielkopostnych. Osoby, które są we wspólnocie i nie mogą uczestniczyć w uroczystości, mogą dokonać obrzędu w innym terminie, lecz w obecności Moderatora. 

VII. STRÓJ CZŁONKÓW WSPÓLNOTY

1. W czasie wspólnej liturgii, jak również podczas innych uroczystych modlitw odprawianych przez członków Wspólnoty zgromadzonych członkowie noszą długi brązowy szkaplerz z przepasanym biało-fioletowym cingulum z siedmioma supełkami na cześć siedmiu boleści oraz radości św. Józefa. Na szkaplerzu noszą emblemat w kształcie koła z logo trzech Serc: Jezusa, Maryi oraz Józefa.
Zaleca się kobietom, by miały nakrycie na głowie 

VIII. ZNAKI ZEWNĘTRZNE WSPÓLNOTY

1. Znakiem wstąpienia do Wspólnoty jest Brązowy Szkaplerz Świętego Józefa.

2. Znakiem poświęcenia się św. Józefowi jest srebrny Medalik Świętego Józefa

__________________________
 [1]„On bowiem jest naszym pokojem. On, który obie części [ludzkości] uczynił jednością, bo zburzył rozdzielający je mur - wrogość. W swym ciele pozbawił On mocy Prawo przykazań, wyrażone w zarządzeniach, aby z dwóch [rodzajów ludzi] stworzyć w sobie jednego nowego człowieka, wprowadzając pokój, i [w ten sposób] jednych, jak i drugich znów pojednać z Bogiem w jednym Ciele przez krzyż, w sobie zadawszy śmierć wrogości.” (Ef 2, 14-16)
[2]„Jeden drugiego brzemiona noście i tak wypełniajcie prawo Chrystusowe. Bo kto uważa, że jest czymś, gdy jest niczym, ten zwodzi samego siebie. Niech każdy bada własne postępowanie, a wtedy powód do chluby znajdzie tylko w sobie samym, a nie w zestawieniu siebie z drugim. Każdy bowiem poniesie własny ciężar.” (Gal 6.1-5)
 [3]„Okazujcie sobie wzajemną gościnność bez szemrania! Jako dobrzy szafarze różnorakiej łaski Bożej służcie sobie nawzajem tym darem, jaki każdy otrzymał.” (1 P,9)
„Nie zapominajmy też o gościnności, gdyż przez nią niektórzy, nie wiedząc, aniołom dali gościnę.” (Hebr 13,2)